Door Thomas

F-Zero

Er mogen dan wel niet al te veel goede racespellen voor de SNES zijn, maar naast Mario Kart was er nog een spel dat hoge ogen sloeg toen het in 1992 in Europa in de winkelrekken lag: F-Zero. Door velen werd het spel geprezen omwille van de realistische omgeving waar je met je wagentje rond kan scheuren.

Bij het opstarten van F-Zero is het onmiddellijk duidelijk: dit spel richt zich enkel op het racen. Niet al te veel poeha en duidelijke menu's zorgen ervoor dat je binnen enkele seconden klaar bent voor je eerste wedstrijd. Die wedstrijden zijn onderverdeeld in drie competities, waarbij elke competitie vijf circuits aanbiedt. De Knightleague, Queenleague en Kingleague verschillen niet enkel qua circuits, maar ook qua moeilijkheidsgraad. Het is dus ook mogelijk om, naast de standaardindeling 'beginner, gevorderde en expert', de moeilijkheidsgraad nog iets op te krikken.

Tijdens het spelen zal je merken dat de achtergrondmuziek een leuke, extra dimensie aan het spel geeft. De deuntjes sluiten leuk aan bij de rest van de circuits en de omgeving. Terwijl we over de baan scheuren en van de muziek genieten, merken we ook op dat het spel buidend snel 'pseudo-3D-beelden' op het scherm weet te toveren aan een mooie kwaliteit. F-Zero is één van de eerste spellen die gebruik maakt van de nieuwe 'Mode7' van de Super Nintendo.

Opvallend tijdens het spel zijn de vele andere wagentjes. Aan de start sta je immers altijd met vier: Captain Falcon, Dr. Stewart, Pico en Samurai Guroh, elk met hun speciale eigenschappen. De andere tegenstanders rijden eigenlijk alleen maar in de weg. Buiten dat ze vervelend zijn om in te halen, zorgen ze er soms ook voor dat je van het circuit wordt afgeduwd. De beste manier om deze zondagsrijders te mijden, is door gebruik te maken van de 'boosts' die je krijgt telkens je een ronde hebt afgewerkt. Gelieve je te registreren om te reageren.