Door Thomas

Tom and Jerry

De eeuwige ruzies tussen Tom en Jerry, kat en muis, kunnen zich natuurlijk niet enkel beperken tot het witte doek en de televisie. Zo dacht Hi-Tech Expressions er rond 1992 ook over en daarom besloot deze ontwikkelaar Tom and Jerry naar de Super Nintendo te brengen.

Tom and Jerry vat aan met Jerry die zich van het filmtheater een weg huiswaarts probeert te banen. Allerlei valstrikken en vijanden van Tom liggen op de loer gedurende vier werelden en een viervoud aan stages. Eenmaal Jerry zich langs het filmtheater, het vuilnisbelt, de speelgoedwinkel en zijn huis heeft gewrongen, mag hij het een laatste keer tegen Tom opnemen.

Weinig origineel, maar veel meer valt er uiteraard niet te verwachten van een ruziënde muis en kat. Als extraatje verschijnt ook het neefje van Jerry in het spel, maar deze kan enkel door de tweede speler worden bestuurd. Spijtig genoeg kunnen beide muizen niet gelijktijdig over het scherm huppelen en zal er om de beurt moeten worden gespeeld.

Naast het saaie verhaal, voelt de uitwerking van het spel ook zo aan. Jerry loopt er als een tamme muis bij en moet alle moeite van de wereld doen om er wat gelukkig uit te zien. Ook zijn de stages met weinig liefde ontworpen. Veel herhaling, verwachte patronen, niet overtuigend neergezet, ... originaliteit is ver zoek.

In het verlengde van Jerry's flauwe uitdrukking, is ook de algemene presentatie mager. Felle, egale kleuren vullen het geheel op waardoor alles op elkaar lijkt. Naast er snel op uitgekeken raken zal Tom and Jerry op den duur ook dermate gaan irriteren omdat het verwachtingspatroon nooit wordt doorbroken.

Spijtig genoeg kan het nog erger. Tom and Jerry slaagt erin de magerste en meest zeurende muziek, als het dat al genoemd mag worden, uit de Super Nintendo te persen. Irritatie en frustratie kunnen niet uitblijven en leiden uiteindelijk tot barstende hoofdpijn. Gelieve je te registreren om te reageren.