Door Thomas

Teenage Mutant Ninja Turtles IV: Turtles in Time

Eind jaren '80 en begin jaren '90 waren een stel schildpadden met Italiaanse namen immens populair: The Teenage Mutant Ninja Turtles. Een heleboel spellen gebaseerd op deze vechtersbazen kon dus niet uitblijven en Teenage Mutant Ninja Turtles IV: Turtles in Time is hier een uitstekend voorbeeld van.

Hoewel het spel oorspronkelijk enkel in speelhallen kon worden gespeeld, bracht Konami Turtles in Time in 1992 ook naar de, op dat moment relatief nieuwe, Super Nintendo. Hierbij moesten enkele toegevingen worden gemaakt. Zo was het niet langer mogelijk om met vier tegelijk te spelen, maar slechts met twee. Ook werden enkele eindbazen vervangen, maar daardoor kreeg het spel een aantal extra stages.

Tijdens het opstarten kan er gekozen worden om alleen te spelen of met twee. Speel je alleen dan kan je het gewone verhaal doorlopen of tegen een tijdslimiet opboksen. Twee spelers kunnen samen elk een 'turtle' ter hand nemen en door samenwerking Shredder verslaan of het tegen elkaar opnemen in een 'versus mode'.

Tegen elkaar spelen lijkt al snel te gaan vervelen, maar samenwerken om alle vijanden op een hoopje te slaan of schoppen is des te leuker. Hoewel alle stages ook met één speler doorlopen kunnen worden, geeft de tweede speler het geheel iets extra. Samen het einde bereiken en het opnemen tegen Shredder geeft enorm veel voldoening, ook al wordt Turtles in Time met twee er heel wat gemakkelijker op.

Het mag duidelijk zijn dat vooral het verhaal centraal staat. In tegenstelling tot de verwachting is dat niet zo gedetailleerd uitgewerkt, maar dat stoort allerminst. Door de korte intro waarbij Krang het vrijheidsbeeld steelt en de daarop onmiddellijke start van het spel, zorgen enkel maar voor een vliegende start. De snelheid en opwinding waarmee Turtles in Time begint zal niet verdwijnen tot de laatste van de 'bad guys' het loodje heeft gelegd.

Die slechterikken, met uitzondering van verschillende eindbazen, gaan relatief gemakkelijk het hoekje om, maar dat wordt gecompenseerd door de grote getalen waarmee ze onze helden aanvallen. Elke 'turtle' beschikt over een speciale, sterke aanval met zijn unieke wapen waarmee de vijand kan worden uitgeschakeld. Hierdoor is het ook leuk het spel opnieuw te doorlopen met een ander karakter.

Hoewel grafische pracht van minder belang is bij snelle actiespellen, ontbreekt het daar ook niet aan in Turtles in Time. Het geheel ziet er leuk afgewerkt uit met aangename, passende kleuren die onmiddellijk de setting van de stage duidelijk maken. Enige minpuntje is de eventuele regelmaat waarmee de bewegingen van onze helden worden weergegeven. Na een tijdje wordt het voorspelbaar wat Leonardo, Donatello, Michelangelo en Raphael uit hun mouw gaan schudden.

Naast de leuke achtergrondmuziekjes zijn ook de geluidseffecten aangenaam om horen. Konami deed er goed aan Nakamura, die ook de vorige TMNT-spellen van muziek voorzag, zijn beloop te laten. Spijtig genoeg moesten er ook hier toegevingen worden gemaakt ten opzichte van de arcadeversie. De uitspraken van de verschillende 'turtles' en eindbazen worden op de SNES-versie enkel op het scherm weergegeven, terwijl in de arcadeversie deze teksten door de auteurs van de TV-serie werden ingesproken. Gelieve je te registreren om te reageren.