Door Thomas

Super R-Type

Toen de Super Nintendo in 1992 verscheen kon de spelcomputer rekenen op een sterke reeks spellen om de verkoop te bevorderen. Een van die spellen was het bekende Super R-Type van Irem, dat losjes gebaseerd is op de voorgaande delen R-Type en R-Type II. Super R-Type biedt de speler opnieuw een intergalactisch gevecht met gemuteerde buitenaardse wezens.

Die buitenaardse wezens zijn lid van het BYDO Empire, een duivelse groepering mutanten die alleen uitzijn op meer en meer macht. Als deze wezens beslissen om de aarde nogmaals aan te vallen, staat er maar één ding te doen: de geavanceerde R9 uit de kast halen en de aarde verdedigen tot de laatste man.

Alle hoop wordt dus naar goede 'scrolling shooter'-gewoonte volle op de speler gevestigd. Niet alleen moet hij zijn eigen hachje zien te redden, maar ook dat van de andere aardebewoners. Gelukkig heeft hij de nieuwe R9 aan zijn zijde waarmee elk buitenaardswezen binnen de kortste keren wordt neergeknald.

Daarenboven krijgt de speler ook heel wat mogelijkheden om zijn ruimtetuig van nieuwe wapens te voorzien. Het speelveld ligt regelmatig bezaaid met nieuw onderdelen zodat de buitenaardse mutanten nog sneller het leven laten. Naast hittezoekende raketten, beschermende schilden en andere kanonnen zal de speler vooral gebruik moeten leren maken van een soort extra ruimteveer. Dit kleine voorwerp kan hij besturen om vijanden op moeilijk bereikbare plaatsen te doden of zichzelf te beschermen.

Hoewel er een hele hoop wapens en nieuwigheden voor het oprapen liggen, toch is Super R-Type alles behalve een gemakkelijk spel. Soms is het scherm zo fel bezaaid met vijanden dat het amper mogelijk is om het eigen ruimteveer te onderscheiden van de vijanden, laat staan om er levend voorbij te vliegen. Ook het ontbreken van regelmatige oriëntatiepunten is een groot gemis: wordt de R9 éénmaal geraakt, dan moet hij helemaal aan het begin van de stage herbeginnen.

Omdat Super R-Type vroeg tijdens de levensloop van de Super Nintendo verscheen, mag er verwacht worden dat de grafische kwaliteit minder is ten opzichte van veel andere titels, maar dat is verrassend genoeg niet zo. De zeven verschillende stages zijn mooi vormgegeven en roepen een passende sfeer op. Ook het R9-ruimtetuig en zijn extra wapens komen mooi uit de verf.

Spijtig genoeg moet Super R-Type wel de tol betalen voor die mooie vormgeving. De snelheid van het spel neemt soms een duizelingwekkende duik als er te veel vijanden tegelijk op het scherm aanwezig zijn. Op zich is dat niet storend, want dan is het eenvoudiger om ze te ontwijken, maar de daaropvolgende versnelling van het spel zorgt er vaak voor dat er met de R9 tegen een obstakel wordt gevlogen.

Muzikaal weet Super R-Type de goede lijn van de grafische kwaliteit door te zetten. Niet alleen klinken de achtergronddeuntjes goed, ze voegen ook heel wat toe aan de spelervaring. Ook de geluidseffecten weerklinken als nooit te voren in een ruimtegevecht, maar zijn bovendien uiterst functioneel. Gelieve je te registreren om te reageren.