Door Mathias

Super Castlevania IV

Eind 1991 kwam Konami met het vierde deel in de Castlevania-reeks, het eerste spel van de populaire reeks dat op de Super Nintendo verscheen. Super Castlevania IV is een hervertelling van de allereerste Castlevania met volledig nieuwe stages, een uitgebreidere soundtrack en een veel betere besturing.

De speler kruipt terug in de huid van de befaamde vampierendoder Simon Belmont die graaf Dracula voor zoveelste keer het klappen van de zweep leert kennen. Zoals altijd is er zo goed als geen achtergrondverhaal en draait het puur om de uitdagende levels, de sfeervolle muziek, en de imposante baasgevechten.

Is Super Castlevania IV dan de meest complete (retro-)Castlevania-ervaring? Die eer gaat waarschijnlijk naar Castlevania III: Dracula's Curse, dat met zijn meer non-lineaire spelverloop en keuze uit verschillende speelbare personages de speler een veel langere (en moeilijkere) queeste voorschotelde. Is dit de beste Castlevania-ervaring die men kan hebben op een klassieke Nintendo-console? Absoluut. Hoewel er niet meerdere speelbare personages zijn en het spelverloop volledig lineair is, zit het spel zó goed in mekaar, dat Konami bezwaarlijk van luiheid kan worden beticht.

Super Castlevania IV ziet er tot op de dag van vandaag nog steeds fantastisch uit. Voor een spel van de eerste generatie SNES-spellen weet het de speler nog meermaals te verbazen met allerhande vernuftige effecten. Zo zal Simon zich in een rondtollende kerkergang bevinden, met dank aan de SNES' MODE7, zal hij van de ene reuzenkandelaar naar de andere moeten springen, draaien hele kamers 180 graden in het rond, stort een hele brug achter hem in en nog veel meer.

Naast deze spectaculaire effecten zit het hele spel zit tjokvol met zulke memorabele momenten. Super Castlevania IV ademt daarom een authentieke Castlevania-sfeer uit. Zo zijn er in de obligate 'Clock Tower'-stage tal van mechanische schroeven en tandwielen die op de achtergrond bewegen. Ook schitteren de schatkamers van het kasteel letterlijk van al het overdadige goud. Het is echt opmerkelijk dat een spel zoveel jaar na uitgave nog weet te imponeren. Het zit op grafisch vlak op dezelfde lijn als latere toppers als Super Metroid en Donkey Kong Country.

Naast de grafische hoogstandjes speelt Super Castlevania IV ook als een droom. De besturing is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van Dracula's Curse dankzij een uitgebreider aantal knoppen op de SNES. Zo moet er voor speciale aanvallen als de bijlen en het heilige water niet meer de B-omhoog-knoppencombinatie worden gewerkt, maar met de rechter schouderknop. Dat scheelt aanzienlijk wat tijd in het heetst van de strijd.

Simon beweegt ook vloeiender dan ervoor. Het is nu mogelijk om tijdens een sprong nog van richting te veranderen, iets dat onbestaande was in de NES-spellen. De voornaamste toevoeging echter is dat Simon zijn zweep nu in alle acht richtingen kan slaan. Dit werkt veel makkelijker en geeft een groter gevoel van vrijheid en controle over de gevechten.

Die gevechten zijn opnieuw om van te snoepen. De klassieke Castlevania-bazen zoals de mummie, het monster van Frankenstein en de waterdraak zijn terug en overtuigen door hun schermvullende aanwezigheid. De gevechten zijn episch, maar niet zo moeilijk als in de vorige delen. Dit geldt trouwens voor heel het spel. Het is voelbaar makkelijker, en dat is geenzins negatief. Integendeel, de uitdaging is in dit deel eerlijk en het verliezen van een leven zal enkel te wijten zijn aan de onkunde van de speler.

Doordat Konami de besturing grondig heeft aangepakt en de stages meer heeft weten te balanceren, weet Super Castlevania IV een aangenamere spelervaring te leveren. Een ervaring die ook vlugger gedaan is omdat het spel maar een tiental, overigens lange, stages bevat. Door de verlaagde moeilijkheidsgraad, echter, raakt Simon sneller tot het einde dan in Dracula's Curse.

Daarom ligt het dus voornamelijk aan de smaak van de speler of hij zal genieten van Super Castlevania IV. Is men op zoek naar een kort, maar eerlijk en krachtig spel, dan vorm Super Castlevania IV het perfecte uitgangspunt. De moeilijkheidsgraad van de vorige spellen, echter, is niet helemaal verdwenen: de zwevende Medusahoofden maken het Simon opnieuw erg moeilijk.

Net als in de vorige spellen, biedt Super Castlevania IV ongelooflijk sfeervolle en epische muziek. Klassieke nummers als Bloody Tears en Vampire Killer maken hun rentree, maar ook talloze nieuwe nummers die in de loop der jaren zijn uitgegroeid tot het handelsmerk van de serie vinden op de Super Nintendo hun oorsprong. De soundtrack sluit naadloos aan bij de sfeer van elke stage en ook de geluidseffecten weten meer dan te overtuigen. Gelieve je te registreren om te reageren.