Door Crazy Nut BE

The Simpsons: Bart's Nightmare

Sinds 1989 hebben de Simpsons veel huiskamers veroverd. Maar extra winsten uit merchandise zijn uiteraard altijd welkom. Het mag dan ook geen wonder heten dat er van de Simpsons meer dan een aanzienlijk deel videospellen zijn uitgekomen. Een voorbeeld hiervan is The Simpsons: Bart's Nightmare, dat in 1992 voor de SNES uitkwam.

Het spel bestaat uit verschillende mini-spellen, die bijeen worden gehouden door een eenvoudig verhaaltje. Bart moet immers zijn huiswerk maken, maar valt boven zijn boeken in slaap. In zijn droom probeert hij dan de weggewaaide papieren terug bijeen te zoeken. Helaas liggen ze echter allemaal in aparte werelden, die hij enkel kan bereiken door op straat een stuk papier te zoeken en erop te springen. Terwijl hij het rondwaaiende blad zoekt, moet hij ook nog uitkijken voor enkele gevaren: mensenetende brievenbussen, omaatjes, directeur Skinner, het hoofd van Jebediah Springfield en de schoolbus. Eens hij op het blad is gesprongen, verschijnen er twee deuren, waarvan hij er een moet kiezen om een mini-spel te starten.

Eén ding wordt meteen duidelijk: dit spel kent geen genade en elke fout wordt meteen afgestraft. Er is geen levensmeter, alleen een balk waarop verschillende letters Z staan. Deze geeft aan hoe diep Bart slaapt. Als hij wakker wordt, is het spel gedaan. Het grote probleem is dan het volgende: als je een mini-spel verliest, verlies je één van de circa zeven letters Z, maar als je op straat door een brievenbus of de schoolbus wordt geraakt, verlies je evenzeer één letter Z. Het kan dus goed zijn dat de speler maar één mini-spel kan uitspelen voor hij terug helemaal opnieuw moet beginnen.

De mini-spellen op zich zijn ook niet van de poes, maar ze zijn steeds bijzonder leuk gevonden en gevarieerd. Nu eens zal men als Bartzilla door de straten denderen en tanks en vliegtuigen vernietigen, dan weer zal men als Bartman door de luchten zweven en moet men drie bazen, waaronder de publiekslieveling, Barney Gumble op een vliegende roze olifant. Wat de mini-spellen echter zo moeilijk maakt is het feit dat de speler aan het begin geen instructies krijgt, die moet hij zelf maar opzoeken in de handleiding. Verder is het terug helemaal naar af, elke keer Bart sterft. Daardoor moet Bart het blad opnieuw zoeken en hopen dat hij hetzelfde mini-spel krijgt voorgeschoteld.

Als de speler dan uiteindelijk toch een mini-spel heeft uitgespeeld, zal zijn euforie van korte duur zijn als hij ziet dat hij maar één pagina van het huiswerk krijgt, en er nog veel meer zal moeten verzamelen. Wanneer het onvermijdelijke “Game Over”-scherm dan verschijnt zal de speler zich wel kunnen verheugen over het feit dat hij geen F meer heeft gekregen, maar een D- of hoger, als hij meer pagina’s heeft weten te verzamelen.

Net zoals in Bart versus the Space Mutants is de besturing ook niet alles, en duurt het een hele tijd om te wennen aan sommige eigenaardigheden. Zo kan Bart als hij stilstaat en springt, in de lucht niet meer naar voor of naar achter gaan. Bart beschikt ook over enkele wapens, zoals kauwgombellen en pitten, maar deze zijn niet echt nuttig, en zullen dus zelden tot nooit worden gebruikt. In de mini-spellen is het ook bij tijden niet heel duidelijk welke aanval nu wat doet, en welke tegen welke vijanden moet worden gebruikt.

Grafisch gezien is Bart's Nightmare zeker geen topper, en het weet de sfeer van de Simpsons maar nauwelijks op te roepen. Ook muzikaal is het geen spektakel. Gelukkig voor de fans komen alle bekende personages er wel in voor, en zitten er hier en daar zelfs wat insiders in. Gelieve je te registreren om te reageren.