Door Thomas

SimCity

Een stad neerpoten, daar burgemeester over spelen en beloond worden met een grote ambtswoning en een toepasselijk standbeeld, het is mogelijk op de Super Nintendo. SimCity, het populaire spel van Will Wright, vond al snel zijn weg naar de Nintendo-liefhebbende medemens en werd daarmee meteen één van de eerste simulatiespelletjes op een spelcomputer.

De doelstelling van het spel is eenvoudig: stamp een stad uit de grond en laat ze floreren als geen enkele stad ooit tevoren heeft gedaan. De speler kan land een residentiële, commerciële of industriële functie geven, gebouwen toevoegen, een transportsysteem uitwerken en belasting heffen om zijn stad te handhaven.

Hoewel het beheren van een grote stad een enorme klus lijkt, is het dat niet. SimCity is eenvoudig uitgewerkt, maar biedt tegelijkertijd een enorme hoeveelheid aan mogelijkheden. De grootste uitdaging die het spel levert, zijn de talloze problemen die opduiken. Die problemen kunnen gaan van overstromingen, snel uitbreidende vuurhaarden, aardbevingen en zelfs Bowser die speciaal Mushroom Kingdom verlaat om in SimCity lelijk te keer te gaan.

In tegenstelling tot voorgaande problemen, die onverwacht opduiken, zijn de sociale problemen een belangrijkere uitdaging. Een goede burgemeester wil immers dat er orde heerst in zijn stad, maar verliest de tevredenheid van zijn inwoners niet uit het oog. Vaak zijn die inwoners niet tevreden over de hoge belastingen, de slechte huisvesting, het gebrek aan recreatie of vinden ze dat er te veel criminaliteit heerst in de stad. Met de hulp van Dr. Wright, het hulpje dat de naam van de bedenker van SimCity draagt, kan iedereen alle problemen de baas, al zullen er vaak toegevingen moeten worden gemaakt.

Eenmaal de speler een goed beleid voert, zal de stad snel toenemen in aantal om uiteindelijk uit te groeien tot een ware metropool. Vaak beloont SimCity snel groeiende steden met leuke extraatjes. Dit kan gaan van een ambtswoning en casino's tot dierentuinen waar de lokale kinderen zich in kunnen uitleven. Wanneer uiteindelijk een half miljoen inwoners de stad bevolken, zal er een standbeeld van Nintendo-mascotte Mario verschijnen.

SimCity werd door Nintendo naar de Super Nintendo overgezet toen die laatste nog in de wieg lag en dat is duidelijk te zien aan de grafische kwaliteit van het spel. In tegenstelling tot andere SNES-spellen lijkt SimCity meer op een NES-titel dan op een spel voor de Super Nintendo. Vooral de seizoenenwissels zorgen voor grote onduidelijkheid. Terwijl de zomer fleurige, heldere kleuren op het beeld tovert, zal het er in de herfst en winter veel grauwer uitzien waardoor heel wat duidelijkheid verloren gaat.

Daartegenover staat het geluid dat als aangenaam wordt ervaren. Een leuk achtergronddeuntje maakt het spelen van SimCity nog aangenamer en zal daarom nooit gaan vervelen. Ook de meldingen van natuurrampen worden snel en duidelijk doorgegeven door een alarmsignaal, afhankelijk van het probleem.

Belangrijker nog dan de beeldkwaliteit en de muziek die in SimCity zijn verwerkt, is het speelplezier. Een simulatiespel moet uiteraard een getrouwe weergave van de werkelijkheid zijn en de speler het gevoel geven echt aan de leiding van een bruisende stad te staan. SimCity slaagt hier zonder enig probleem in en biedt vele uren pret aan. De speelervaring is oneindig aangezien elke map telkens anders is.

Elke ingreep die de speler uitvoert als burgemeester wordt meteen vertaald in al dan niet positieve gevolgen op het scherm. Na verloop van tijd krijgt iedereen de kneepjes van het vak onder de knie en is hij in staat om een stad te laten uitgroeien tot een metropool waar iedereen zijn huisje, tuintje en kindje-droom wil verwezenlijken. Gelieve je te registreren om te reageren.