Door Crazy Nut BE

Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame

In 1989 bracht een veelbelovende jonge computerprogrammeur een spel uit dat de basis zou leggen voor een van de succesrijkste series in de videospelgeschiedenis: Prince of Persia. Vijf jaar later werd het vervolg  op de Super Nintendo uitgebracht door Titus: Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame was geboren.

Net als in het origineel speelt het spel zich af in het oude Perzische rijk. Een jongeman, op zoek naar een leven vol avontuur, komt in een schip aan in Bagdad, hoofdstad van het gigantische Perzië. En naar avontuur hoeft hij niet lang te zoeken. Nadat hij in het eerste spel de prinses redt van de boosaardige vizier en magiër Jaffar – niet te verwarren met de boosaardige vizier en magiër Jafar uit Aladdin, krijgt hij van de sultan toestemming om met haar te huwen. In The Shadow en The Flame komt hij dan op een dag oog in oog te staan met een dubbelganger, die later de boosaardige Jaffar blijkt te zijn. Aangezien noch de prinses, noch de sultan hem schijnen te herkenen, besluit hij dan ook de benen te nemen, achtervolgd door een horde wachters.

Het eerste dat opvalt is dat Prince of Persia 2 veel trager start dan zijn voorganger. Waar de speler in het eerste deel meteen zijn weg mocht beginnen zoeken door kerkers, moet hij in het tweede deel eerste over daken rennen en tamelijk wat wachters doden, om uiteindelijk aan boord van een schip te gaan. Nadat hij dan schipbreuk lijdt en terecht komt op een – uiteraard – onbewoond eiland, moet de speler een bizarre puzzel oplossen om – uiteraard – in een geheime grot binnen te gaan. Vanaf hier begint het echte spelplezier, en de fans van het origineel zullen zich onmiddellijk thuisvoelen. Ondanks het tropische tintje stralen de grotten dezelfde sfeer uit als de duistere kerkers, en ook de valstrikken zijn bijna niet veranderd, al komt er hier en daar een nieuwe bij.

De 'gameplay' is nog exact hetzelfde, wat al een hele verademing is. Vechten, lopen, springen en stappen voelen heel natuurlijk aan en zijn over het algemeen snel te leren. Nieuw is wel dat de speler nu ook echt zijn weg moet zoeken. Waar het origineel nog tamelijk lineair was, met hier en daar de gebruikelijke geheime kamer of binnenweg, is het in zijn opvolger zoeken geblazen. Zo zal de speler er maar al te vaak achter komen dat de gang die hij al twintig keer heeft proberen door te geraken helemaal niet de beste weg naar de uitgang is, als de gang al niet gewoon blijkt dood te lopen. Buiten tamelijk wat ergernis levert dit ook een ietwat hogere herspeelbaarheid op. Stages kunnen immers opnieuw worden gespeeld om andere wegen naar de uitgang te zoeken.

Zoals gezegd roept Prince of Persia 2 ook de juiste sfeer op, geheel getrouw aan het origineel. Toegegeven, na een tijdje kunnen de zanderige kleuren wel eens eentonig worden, en ook de muziek lijkt zich juist iets te vaak te herhalen, maar dat klassieke Prince of Persia-gevoel maakt veel goed. Gelieve je te registreren om te reageren.