Door Thomas

Magic Sword

Capcom bracht in 1990 het spel Magic Sword uit in de populaire speelhallen, maar zoals dat met veel spellen toen gebeurde, werd het spel in 1993 ook op de Europese Super Nintendo losgelaten. Is Magic Sword even magisch als de titel suggereert?

Een vaag verhaal, wat demonische monsters en een missie voor een stoere krijger. Zo valt Magic Sword nog het eenvoudigst te typeren. Het koninkrijk Zar zit namelijk met een of andere dreigende duisternis die moet worden opgehoffen door Mohun. Gewapend met zijn magische zwaard moet hij het opnemen tegen Drockmar, de meester van het kwade, en de 'Black Orb' proberen te vernietigen.

Het gevecht dat Mohun moet leveren vindt plaats op de vijftigste etage van de 'Drockmar Keep', een toren die vele gevaren telt. Gelukkig zijn er her en der schatkisten te vinden met nuttige voorwerpen. Zo kan Mohun magische truukjes bijleren, maar ook nieuwe en betere wapens oppikken.

Daarnaast zijn er verschillende verborgen deuren te vinden waarachter een aantal bondgenoten van Mohun schuilen. Hij kan dan kiezen of ze met hem mee op pad mogen of niet. Elke vriend heeft een speciale kracht: gaande van de ridder, die heel sterk maar uiterst traag is, tot een dief, die verborgen schatkisten kan vinden. Als extraatje kan elke vijand nog sterker worden als Mohun rode hartjes verzamelt.

Vijftig etages lijkt veel, maar dat is het helemaal niet. De handleiding suggereert daarnaast dat elke etage verzegeld is en het moeilijk is om de toegangssleutel te vinden, maar niets is minder waar. Magic Sword ligt bezaait met sleutels die toegang geven tot geheime deuren en nieuwe etages. Verder is ook de mogelijkheid om aan het begin van het spel meteen op de 33e stage te starten op zijn minst vreemd te noemen.

Hoewel de etages in de toren elkaar snel zullen opvolgen, zijn vooral de eindbazen na een aantal stages behoorlijk pittig. Het contrast tussen de gewone vijanden en de eindbazen is dermate groot dat het lachwekkend is. Hoewel, lachen omdat Mohun weeral het onderspit moet delven is niet meteen logisch. Vooral Drockmar vormt en echte uitdaging en het zal verschillende pogingen kosten eer hij het het loodje legt. Aan het einde kan ervoor gekozen worden om de 'Black Orb' te vernietigen of om hem in tact te laten. Hierdoor krijgt de speler de mogelijkheid om zelf het einde te bepalen: bevrijd het land van de duisternis of word zelf de nieuwe 'Dark Lord' !

Grafisch zit het allemaal snor met Magic Sword. Deze arcadeklassieker is door Capcom zonder al te veel concessies te moeten maken uitstekend naar de Super Nintendo gebracht. Hoewel de bewegingen van Mohun soms wat houterig lijken, is het niet storend. Belangrijker is immers de actie op het scherm en daar kan het schoentje wel eens wringen. Hoewel de Super Nintendo zelden tot nooit last heeft van vertraging, treedt dit probleem vaak op in Magic Sword. Meer dan vijf verschillende vijanden op het scherm zorgen voor een zichtbare en storende vertraging op het beeld.

Gelukkig weet het geluid geen enkele steek te laten vallen. De achtergrondmuziek is aangenaam, werkt aanstekelijk en is bovenal uitstekend geschikt voor een spel als Magic Sword. Ook heeft Capcom het geheel weten op te leuken met toepasselijke geluidseffecten.

Magic Sword mag dan wel een uitstekende 'port' van een arcadespel zijn, het laat een grote steek vallen qua speelplezier. Het verlies van de mogelijkheid om met twee te spelen maakt het heel wat minder leuk. Vooral tijdens de gevechten met de eindbazen is het gemis aan een tweede speler groot omdat het computergestuurd hulpje een niet al te geweldige medespeler is. Gelieve je te registreren om te reageren.