Door Crazy Nut BE

Lemmings

Toen Lemmings in 1991 verscheen op de Commodore Amiga was het meteen een klassieker. De eerste dag alleen al gingen er 55000 exemplaren over de toonbank, een getal dat slechts weinig spellen uit die periode konden evenaren. Niet lang daarna, 18 december 1991, kwam er in Japan dan ook een aangepaste versie voor de SNES. Europa moest helaas nog een klein jaar wachten, maar kreeg uiteindelijk toch zijn verdiende portie Lemmings op 22 oktober 1992.

In Lemmings wordt de speler gekroond tot opperheerser over alle Lemmings, een volkje dat volgens de doos bestaat uit “aandoenlijke maar ongelofelijk domme harige wezentjes”. Deze dwaze schepsels wonen op een planeet waarvan de ondergrond blijkbaar volledig door levensgevaarlijke grotten is ingenomen. Zo dom als ze zijn, vallen de Lemmings dan ook de hele tijd door valluiken in deze grotten, waarna hun grote leider, de speler dus, hen veilig terug naar de uitgang moet leiden.

Dit laatste is een hele onderneming, aangezien de Lemmings niet rechtstreeks bestuurd kunnen worden, maar de hele tijd blijven doorwandelen. Zodra ze een muur tegenkomen draaien ze zich om en wandelen gewoon terug in de richting vanwaar ze kwamen. Dat ze blijkbaar niet doorhebben dat het wel eens verstandiger zou kunnen zijn om te stoppen voor putten met lava, maakt het er niet veel makkelijker op. Gelukkig kan de speler zijn onderdanen bevelen om bepaalde taken uit te voeren, zoals graven, klimmen, andere Lemmings tegenhouden en terugsturen of zichzelf opblazen.

Het spel begint eenvoudig genoeg. Hier eens een Lemming laten graven, dan weer eentje anderen laten tegenhouden,… Het leven van een Grote Lemming lijkt eenvoudig genoeg. Verder in het spel zal het echter aankomen op snelle reacties, denkwerk, en het combineren van verschillende taken. Vervelend is wel dat eens de speler een route voor zijn volkje heeft uitgestippeld, er niet veel anders te doen is dan wachten tot ze bij de uitgang zijn. Dit kan wel een minuut duren. Ongeduldigere gamers kunnen echter ook besluiten om alle Lemmings die nog rondlopen op te blazen nadat het quotum gehaald is.

De besturing is even wennen. Met X en Y wisselt de speler tussen de verschillende taken, met de D-pad beweegt hij de cursor over het scherm, en met A kan hij dingen selecteren. Wanneer alles snel moet gaan, wil dit nogal eens mislopen omdat de speler even moet nadenken over de juiste knoppen. In een situatie waar het bestaan van een heel volk op het spel staat is dit uiteraard niet wenselijk. De SNES-muis kan dit euvel gelukkig verhelpen.

Grafisch is Lemmings een minder spel. De kleuren zijn flets en donker, en de Lemmings zijn veel te klein. Waren ze iets groter geweest, zou het spel veel makkelijker te besturen zijn, en zou men ook veel meer van hun grappige uiterlijk hebben kunnen genieten. Ook de muziek is niet echt bijzonder. Hetzelfde vrolijke deuntje wordt steeds opnieuw herhaald, tot groot jolijt van kinderen, maar tot ergernis van menig volwassen speler. Gelieve je te registreren om te reageren.