Door Thomas

The Legend of Zelda: A Link to the Past

The Legend of Zelda: A Link to the Past, dat in Europa in 1992 verscheen, is niet alleen de rechtmatige opvolger van The Legend of Zelda op de NES, maar vormt ook de basis waarop latere Zelda-spellen als Ocarina of Time en Majora's Mask werden gebaseerd. De unieke mix van avontuur, actie en puzzels van A Link to the Past maken de serie tot wat hij is vandaag. Shigeru Miyamoto wist zichzelf nogmaals te overtreffen.

Het land van Hyrule werd vele eeuwen geleden door drie Godinnen geschapen. Elk van hen liet een deel van de Golden Power achter in de vorm van een Triforce. Vele eeuwen later zou de dief Ganon uit zijn op de macht van de Triforce, maar de legers van Hyrule bevochten hem met al hun kracht. De zeven wijzen van Hyrule wisten uiteindelijk de slechte Ganon op te sluiten waardoor de vrede terugkeerde over Hyrule.

Spijtig genoeg creëert een slechte tovenaar vele jaren later opnieuw een 'Dark World' waardoor Ganon nogmaals de macht kan grijpen. Die Dark World is niet alleen een identieke kopie van Hyrule die door boozaardige wezens wordt bevolkt, maar staat ook in directe relatie tot het Hyrule ten tijde van Link, opnieuw de held van het verhaal. Link wordt door de gevangen prinses gevraagd om haar te redden en Hyrule te bevrijden van de slechte tovenaar en Ganon. Met jeugdige moed gaat Link op pad om het Master Sword te vinden en de tovenaar te verslaan. Echter, de tovenaar sluit Link op in de Dark World waardoor zijn avontuur pas echt begint.
Het unieke van The Legend of Zelda: A Link to the Past schuilt nu net in het feit dat Link kan reizen tussen de 'Light World', het Hyrule van zijn eigen tijd, en de Dark World van Ganon. Niet alleen vormt deze dualiteit de basis van het verhaal, ze is essentieel voor het verslaan van Ganon en zijn gespuis. Vele geheime plaatsen en voorwerpen zijn enkel te verkrijgen door een samenspel van factoren in zowel de Light World als de Dark World.

Bovendien vormen de speciale voorwerpen een belangrijke leidraad doorheen het verhaal. In tegenstelling tot het eerste Zelda-spel, waarin het vinden van sommige voorwerpen niet noodzakelijk was, moet Link deze keer een aantal wapens, magische voorwerpen en werktuigen verzamelen om enkele kerkers uit te spelen. Niet alleen zijn sommige voorwerpen nodig voor het oplossen van bepaalde puzzels, ze komen ook van pas voor het gemakkelijker verslaan van enkele vijanden.

Die vijanden zijn, opnieuw, zeer gevarieerd en kenmerken zich allemaal door een bepaalde aanval of verdedigingstechniek. Zo zal de Light World bevolkt worden door de betoverde ridders en wachters van de gevangen koning, terwijl de Dark World bevolkt wordt door monsters van allerlei aard. Eenmaal vijanden verslaan zijn, laten ze vaak een of ander voorwerp op de grond vallen: hartjes voor een extra leven, magisch poeder, bommen, pijlen of de overbekende rupees, het geld van Hyrule.

Opnieuw zijn die rupees essentieel voor het verloop van het spel: ze liggen vaak voor het oprapen, maar meestal zal de speler toch op zoek moeten gaan naar geheime grotten en kisten waar grote hoeveelheden rupees liggen. Dat is niet alleen leuk, maar ook nodig als Link graag betere wapens wil hebben of geheime gebieden wil vinden. Het sterkere, rode schild, bijvoorbeeld, kost zo'n 500 rupees, een hele handvol voor een jonge knaap.

Met andere woorden, zoeken en puzzelen zijn opnieuw de sleutelwoorden van het epische verhaal dat The Legend of Zelda: A Link to the Past heet. In tegenstelling tot wat men mag verwachten wordt dat helemaal niet vervelend. Wel is het zo dat de kerkers eenzelfde patroon kennen: vind de kaart, het geheime wapen en de grote sleutel om tot bij de eindbaas te raken. Toch weet elke kerker opnieuw genoeg uitdaging en variatie te bieden zodat de speler steeds weer verder wil spelen.

Niet alleen de verhaallijn en de non-lineaire opbouw van de wereld maken A Link to the Past een pareltje om te spelen, ook de besturing draagt zijn steentje bij. Hoewel Link een heel arsenaal aan wapens bij zich draagt, toch is het eenvoudig om de wapens te selecteren en ze te gebruiken. Het werpen met de boemerang en tegelijk naar vijanden zwaaien met het zwaard voelen zeer natuurlijk aan.

Waar The Legend of Zelda: A Link to the Past zich pas echt van zijn voorganger weet te onderscheiden is op grafisch gebied. In tegenstelling tot eerdere spellen is de vormgeving van het spel deze keer niet alleen functioneel, maar ook esthetisch. Hyrule zag er nog nooit zo mooi en betoverend uit. Van rotswanden tot personages, alles blinkt uit in details.

Bovendien is de muziek een genot voor het gehoor dankzij het werk van componist Koji Kondo, een vaste waarde binnen het The Legend of Zelda-team. De klanken die de SNES produceert zullen uren later door ieders hoofd blijven zweven. Het overbekende Zelda-deuntje, maar ook het "Dark World Theme" worden door velen onmiddellijk herkend. Ook de geluidseffecten zijn leuk afgewerkt, maar bovenal functioneel en handig. Gelieve je te registreren om te reageren.