Door Thomas

Final Fight

Zoals zovele Super Nintendo spellen is Final Fight van Capcom een gereviseerde versie van de arcadehallen. Oorspronkelijk verscheen het in 1989 onder goedziend oog van Akira Nishitani en Akira Yasuda, die later de wereld het bejubelde Street Fighter II schonken. Eind 1992, echter, was het ook mogelijk om thuis een robbertje uit te vechten. Toch onderging het spel, vaak ten kwade, heel wat aanpassingen voordat het op de Westerse markt werd gedropt.

Final Fight speelt zich af in de fictionele stad Metro City in Amerika ergens in de jaren '90. Hoewel een actie- en vechtspel niet echt nood heeft aan een verhaal, beschikt Final Fight daar toch over: Jessica, de dochter van de burgemeester, is immers ontvoerd door een bende die zichzelf Mad Gear noemt. De burgemeester, die in een vorig leven nog een worstelaar is geweest, en Cody, het vriendje van Jessica, besluiten niet de politiediensten in te roepen zoals gebruikelijk is, maar er zelf achteraan te gaan.

Kortgesteld loopt de speler ofwel als burgemeester Mike Haggar of als vriendje Cody door de stad. Daar slaat hij alles en iedereen die hij op zijn weg tegenkomt tot moes en pulp. Guy, de kameraad van Cody en een ninja in de arcadeversie, is spijtig genoeg weggelaten uit de Super Nintendo versie.

Een ander verschil met de arcadeversie is het ontbreken van een tweede speler modus. Wat is er nu leuker dan met een kameraad twee kleerkasten over het scherm doen lopen, springen, slaan en schoppen? Capcom dacht daar blijkbaar anders over en besliste niet alleen het tofste personage uit het spel te laten, maar ook de mogelijkheid om met twee te spelen. Waarschijnlijk is deze beslissing genomen omdat het spel anders te gemakkelijk werd voor de gemiddelde speler.

Aan de andere kant is Final Fight alles behalve een gemakkelijk spel. Deels doordat er slechts een beperkt aantal levens ter beschikking zijn, maar vooral doordat er werkelijk hordes aan vijanden op de speler worden afgestuurd. Het lijkt wel alsof de hele stad zich tegen de arme burgemeester heeft gekeerd.

Gelukkig gaat het besturen van Mike en Cody vlot zodat ze meteen reageren op eventuele vijanden die het scherm oplopen. Cody zal een iets snellere reactietijd hebben, maar minder schade aanrichten, terwijl de tragere bruut Mike Haggar letterlijk zijn vijanden uitwringt. De keuze van personage is dus belangrijk afhankelijk van de speelstijl.

Moet er dan toch een nadeel opgenoemd over de 'gameplay', dan zal het vast en zeker de manier waarop het scherm voortbeweegt zijn. De speler kan pas verder lopen naar het volgende scherm als hij alle vijanden op het huidige heeft verslaan, maar vijanden kunnen wel van scherm naar scherm huppelen. Met andere woorden, ze verdwijnen soms kort uit het beeld en daarom is het onmogelijk om te bepalen waar ze weer zullen opduiken.

Zoals we gewoon zijn van Capcom zit het zowel grafisch als muzikaal snor. De stadsomgeving is mooi afgewerkt met herkenbare taferelen, terwijl de spelers levendig overkomen en hun aanvallen er goed uitzien. De muziek dient in een actiespel als Final Fight slechts tot één doel: de speler opzwepen om de volgende troep vijanden uit te schakelen, en daar slaagt dit spel wonderwel in. Gelieve je te registreren om te reageren.