Besturing

Ook met de nieuwe 'controller' voor de Super Nintendo deden de Japanners een goede zaak. Door de basis van de NES te houden, maar deze ergonomischer te maken, twee extra knoppen en twee 'schouderknoppen' (L en R) toe te voegen, werd het spelen voor de meesten als nog aangenamer ervaren.

Natuurlijk bracht Nintendo ook nog alternatieve besturingen op de markt. De meest bekende varianten zijn de Super Scope en de muis, die overigens werd geleverd bij Mario Paint.

Super Scope

Net zoals de NES de zapper had, kon je voor de SNES een 'light gun' kopen. Het belangrijkste verschil tussen de twee geweren is dat de Super Scope een stuk forser is uitgevallen dan zijn voorganger. We spreken dan ook over een echte bazooka, die we over onze schouder moeten leggen.

De Scope beschikt over twee actieknoppen, een pauzeknop en een aan/uit-schakelaar. Doormiddel van een infraroodontvanger langs je TV kan je met het apparaat spelen.

Hoewel de Scope een leuke toevoeging kan zijn, heeft hij ook heel wat nadelen. Het grootste, of misschien beter: het duurste nadeel is de korte levensduur van de zes AA-batterijen. Een ander nadeel is het relatief kleine aanbod van spellen waar de Scope mee samenwerkt.

Belangrijk: mocht je niet meer in het bezit zijn van een 'oudere' CRT-televisie, dan heeft de aankoop van een Super Scope niet veel zin. De moderne LCD en Plasma TV's verstoren namelijk de correcte werking van de Scope.

Muis

De muis voor de Super Nintendo maakt van je spelcomputer simpelweg meer 'computer' en minder 'spel'. Hoewel, je kan er nog een redelijk aantal spellen mee besturen.

De SNES muis werd oorspronkelijk ontwikkeld voor het spel Mario Paint, waardoor je ook op de Super Nintendo al je artistieke vaardigheden kon botvieren. Niet veel later sprongen een aantal uitgevers op de kar, waardoor er, in tegenstelling tot de Super Scope, een redelijk spelaanbod voor de Super Nintendo muis bestaat. Vooral bij spellen als Civilization en Lemmings kan een muis van pas komen.

Super Multitap

Hudson Softs Super Multitap kwam vooral op de markt voor de populaire Bomberman reeks. Hierdoor kon je met maximum vier personen op een SNES spelen, in plaats van met twee. Naast een gewone 'controller' werd de Multitap in de tweede poort gestoken. Op de multitap waren dan nog drie of vier extra uitgangen, afhankelijk van het model.

Spijtig genoeg ondersteunde niet elk spel de Multitap. Toch waren er een heleboel sportspellen, zoals de bekende FIFA, NBA en MADDEN reeks, waar je met meer als twee spelers uren plezier aan kon beleven. Naast de uiterst plezante Bomberman reeks ondersteunde bijvoorbeeld ook Secret of Mana tot maximum drie spelers.