Door Thomas

Teenage Mutant Ninja Turtles

Zoals dat wel vaker gaat bij populaire films en TV-series verscheen er midden 1990 ook een videospel van de Teenage Mutant Ninja Turtles op de NES. Ditmaal stond Konami aan het roer van de Turtle Van, die opnieuw voor gemakkelijk geldscheppen instond: vele kinderen wilden immers dolgraag hun favoriete schildpadden naspelen thuis. De grote vraag blijft echter of Teenage Mutant Ninja Turtles weet te overtuigen of dat het spel in het rijtje van ondermaatse bewerkingen thuishoort.

Een simpel verhaal voor een simpel spel, moet Konami gedacht hebben, want dat is het minste dat er over TMNT gezegd kan worden. Uiteraard is een sterke verhaallijn niet de essentie van dit soort spellen, maar een beetje meer diepgang was misschien leuk geweest. De Turtles moeten simpelweg hun vriendin April zien te redden uit de handen van Shredder.

Dit doel vormt de basis van een avontuur voor onze vier schildpadden, die elk om de beurt een poging mogen ondernemen om het tot het einde te maken, iets wat makkelijker gezegd dan gedaan is. Hoewel de besturing niet al te slecht is, toch blijft het moeilijk om zich een degelijke weg doorheen de verschillende stages te banen. Dat ligt grotendeels aan de ongelooflijk slechte structuur van de verschillende stages, maar ook gedeeltelijk aan de hordes vijanden die op het scherm verschijnen. Meer dan eens zal de speler een plek tegenkomen die uitblinkt in nutteloosheid. Vaak ook zijn er objecten verborgen op onmogelijk bereikbare plaatsen. Of beter: de plaatsen zijn perfect bereikbaar, ware het niet dat de Turtles spijtig genoeg niet onsterfelijk zijn.

Daarenboven, en zoals hierboven vermeld, vormen ook de vijanden een groot probleem. Op sommige plaatsen troepen ze in grote aantallen samen zodat het voor onze vier gemaskerde Turtles onmogelijk is om verder te raken zonder te sterven. Enkel Donatello, de Turtle met de lange stok, raakt soms gemakkelijk voorbij deze gebieden omdat hij verder afgelegen vijanden gemakkelijker raakt. Ook opvallend is het feit dat er maar zeer weinig vijanden van de drie films in het spel terugkeren: Baxter Stockman, de Rat King en Krang ontbreken een voor een.

Als dat op zich niet erg genoeg is, doet het geluid er nog een schepje bovenop. Hoewel er hier en daar leuke geluidseffecten weerklinken, werken ze vaak ook ergerend. Vooral het piepend geluid dat de NES produceert als een van de Turtles bijna dood is, zal snel op de zenuwen werken. Verder ontbreekt ook het overbekende Teenage Mutant Nintja Turtles-liedje, iets dat vele fans zullen betreuren.

Grafisch, daarentegen, valt er weinig tot niets op Teenage Mutant Ninja Turtles aan te merken. De stages zijn kleurrijk en alle objecten steken goed tegen elkaar af zodat er geen verwarring mogelijk is. Ook de vier Turtles zijn leuk vormgegeven en voorzien van een groot arsenaal aan animaties, zonder dat de NES daardoor aan speelsnelheid inboet. Gelieve je te registreren om te reageren.