Door Thomas

Solar Jetman: Hunt for the Golden Warpship

Solar Jetman: Hunt for the Golden Warpship is het derde deel uit de Jetman-serie dat door Rare voor de NES werd gemaakt. In Europa verscheen het spel in 1991 onder de hoede van Nintendo zelf. Zoals vele Rare-spellen kenmerkt Solar Jetman zich door zijn hoge moeilijkheidsgraad.

Als het Warpship verdeeld is geraakt over twaalf verschillende planeten is het hoogtijd om alle stukken terug te verzamelen. De speler, die door de Federation of Space Loonies erop uit wordt gestuurd, moet met zijn ruimteschip op twaalf planeten landen en overal opzoek gaan naar stukken van het Warpship, maar ook naar benzine om zijn eigen schip aan te drijven.

Op zich niet zo opvallend, ware het niet dat elke planeet gekenmerkt wordt door een ander gravitatieveld en bewoond wordt door verschillende buitenaardse wezens. Die wezens hebben duidelijk geen goede band met onze avonturier, zodat zijn leven wel heel erg zuur wordt gemaakt. Om te overleven zal het dus van uiterst belang zijn om een aantal power-ups te verzamelen.

Op elke planeet, die telkens één stage voorstellen, moet de speler op zoek gaan naar een stuk van het Warpship in een van de spelonken van het grillige landschap. Doormiddel van een klein ruimteveer, dat voorzien is van een stel semi-automatische geweren, moet er worden rondgevlogen. Eenmaal het ruimteveer onherroepelijk beschadigd is, springt onze ruimteheld eruit. Vervolgens zet hij zijn tocht te voet verder. Als hij dan sterft, verliest de speler een leven.

Uiteraard is het belangrijkste aspect van Solar Jetman: Hunt for the Golden Warpship het rondvliegen met het kleine ruimteveer op de verschillende planeten. Rare maakt het de NES-fans naar goede gewoonte niet gemakkelijk door het toestel onderhevig te maken aan inertie, maar niet aan weerstand. Bovendien vermoeilijken de sterk verschillende zwaartekrachtvelden per planeet de onderneming aanzienlijk. Een stabiele vluchtroute aanhouden is met andere woorden uitgesloten en het besturen van het ruimteschipje is een kunst op zich.

Dit alles wordt nogmaals moeilijker naarmate het spel vordert, maar ook als de speler een handig voorwerp gevonden heeft. Dat voorwerp wordt aan het ruimteveer verbonden via een kabel zodat het vliegen nagenoeg onmogelijk wordt. Gelukkig bevinden er zich hier en daar wormgaten, zodat een grotere afstand snel overbrugd kan worden.

Naast de hoge moeilijkheidsgraad blinkt Solar Jetman ook uit in grafische pracht en praal. Niet alleen de tussenscènes zijn met veel smaak voor detail oog gegeven, maar ook de verschillende planeten en het ruimteveer zien er prachtig uit, terwijl de NES geen enkel teken van haperingen vertoont. Ook het weinige geluid dat tijdens de zoektochten op de verschillende planeten weerklinkt, mag best gehoord worden.
Gelieve je te registreren om te reageren.