Door Bamboebahr

Mega Man

Wie kent de Mega Man-serie van Capcom niet? Het origineel uit 1987 is verantwoordelijk voor een hele resem opvolgers, spin-offs en zelfs tekenfilmseries. Mega Man is een klassieker die de tand des tijds maar al te goed heeft doorstaan en nu nog altijd leuk is om te spelen.

Het verhaal wil dat twee robotica-wetenschappers, Dr. Wily en Dr. Light, werken aan robots die het arbeidsleven moeten vereenvoudigen. Helaas erkent de wereld de genialiteit van het duo niet, waardoor Dr. Wily helemaal door het lint gaat. Hij herprogrammeert zes industriële robots in een poging de wereld over te nemen. Daarna probeert hij ook Rock, beter bekend als Mega Man, aan te passen, maar deze werkt tegen. Dr. Light beslist daarop om Mega Man van een upgrade te voorzien om een punt te zetten achter Dr. Wily's verwoestingen.

Mega Man speelt als een zonnetje: de besturing heeft een hoge responstijd en de knoppen zijn logisch ingedeeld. Het enige dat eventueel wat verwarring kan zaaien, is het feit dat er twee pauzeknoppen zijn: de 'select'-knop zet het spel helemaal stil, net zoals een normale pauzeknop, terwijl de 'start'-knop het menu met wapens en energiecontainers oproept.

Mega Man huppelt van stage naar stage via een keuzemenu dat de zes 'robotmasters' in willekeurige volgorde aanbiedt. Beginners kunnen misschien het best de "gemakkelijke" route nemen: Bombman, Gutsman, Cutman, Elecman, Iceman en ten slotte Fireman. Elke robot heeft een speciaal wapen dat Mega Man bemachtigt als hij zijn vijand neerlegt. Sommige vijanden reageren immers slechter op bepaalde wapens, waardoor ze sneller het loodje leggen.

Her en der in het spel liggen ook nog een aantal hulpmiddelen verstopt. Zo is bijvoorbeeld in de stage van Elecman een speeltje te vinden dat tijdelijke platformen aanmaakt waar Mega Man op kan lopen. Deze kleine extraatjes verlichten Mega Mans last vooral in de moeilijkere speldelen.

Grafisch komt Mega Man misschien wat simpel en flets over, maar dat is met goede reden. Omdat de NES niet over genoeg rekenkracht beschikt, heeft Capcom het aantal gebruikte 'sprites' teruggebracht. Daardoor worden vervelende 'framedrops' in het heetste van de strijd tegengegaan. Mega Man en zijn vijanden zijn allemaal kleurig en duidelijk uitgewerkt, terwijl de verschillende omgevingen varieëren tussen een simpele, monotone achtergrond en een zeer gedetailleerde achtergrond. Toch blijft het geheel hier en daar wat wazig overkomen omdat er weinig gebruik wordt gemaakt van contourlijnen rond objecten.

Legendarischer dan het spel zelf is misschien wel de muziek: Mega Man zit van begin tot einde volgepropt met 8-bit muzikale heerlijkheid. Elke stage en elk menuscherm heeft een eigen typisch melodietje. De deuntjes die de NES voortbrengt, hebben enkel maar tot gevolg dat de speler nog dieper in het spel wegzinkt om altijd maar verder en verder te raken.

Mega Man kan redelijk wat frustratie opleveren als er voor de zoveelste keer een leven verloren gaat door een plots opduikende vijand. 'Trial & error' is dan ook 'the name of the game' en enkel maar door veel opnieuw proberen en memoriseren raken de volhouders tot het einde. Na een potje Mega Man rest er niets dan met een tevreden gevoel de NES in slaap te schakelen, wetende dat de wereld veilig is voor de verslagen Dr. Wily. Gelieve je te registreren om te reageren.