Door Thomas

The Legend of Zelda

The Legend of Zelda is een van de belangrijkste geesteskinderen van Shigeru Miyamoto en werd in 1987 door Nintendo ontwikkeld en uitgegeven voor de NES. Het verhaal is gebaseerd op Miyamoto's ervaringen als kind en bevat daarom heel wat actie-avontuur elementen. Voor velen is het spel de spirituele voorganger van het RPG-genre, hoewel de spelelementen significant verschillen.

De legende vangt aan als Link, een jonge knaap en protagonist van het verhaal, een oud vrouwtje redt van Ganon zijn handlangers. Zij vertelt Link dan over de tirannie die Ganon, de 'Prince of Darkness', over het land van Hyrule heeft uigestort. Omdat Ganon er op uit was de Triforce of Power, een krachtig artefact, te bemachtigen, besloot prinses Zelda één van de delen van het artefact in acht te splitsen. Deze acht delen van de Triforce of Wisdom liggen nog steeds verstopt in acht kerkers verspreid over het hele land om te voorkomen dat Ganon ze vindt.

Tijdens het verloop van het spel moet Link dus de acht kerkers situeren en uitspelen om Ganon te stoppen en de gevangen prinses Zelda te redden. Eenmaal Link alle acht de delen van de Triforce of Wisdom heeft, kan hij Ganons fort op Death Mountain aanvallen en hem daar confronteren. Wanneer Ganon met een zilveren pijl wordt gedood, kan Link de prinses bevrijden en de Triforce of Power oprapen uit Ganons assen.

In tegenstelling tot vele andere spellen uit het NES-tijdperk is The Legend of Zelda geen lineair spel. De speler wordt de mogelijkheid geboden om een immens grote wereld te exploreren en als het ware op avontuur te trekken. Daarom is het ook mogelijk om de kerkers in wisselende volgorde uit te spelen, hoewel latere kerkers soms voorwerpen uit eerdere kerkers vereisen om ze uit te spelen.
En laat nu net daar de grote moeilijkheid van The Legend of Zelda liggen. Doordat het spel zo immens groot is en erweinig tot geen aanwjizingen worden gegeven is de speler volledig op zijn eigen intuïtie aangewezen. Om het spel uit te spelen is het noodzakelijk dat enkele voorwerpen worden gevonden, maar die liggen vaak verstopt of zijn enorm duur. Daarom is het vaak nuttig lange uren op trektocht te gaan en overal te zoeken naar geheime grotten of verborgen voorwerpen.

Eenmaal de speler zichzelf vastzet en niet weet hoe hij verder moet raken, is het immers altijd een goed idee om op zoek te gaan naar speciale voorwerpen zoals het magische zwaard, de blauwe ring, de kandelaar of het magische schild. Toch kan het in die mate frustrerend zijn dat het spel wordt neergelegd als er niets wordt gevonden. Spelers die weinig geduld hebben en geen voeling met het genre kunnen The Legend of Zelda daarom beter links laten liggen.

De omgeving van The Legend of Zelda is grafisch middelmatig, maar wel uiterst functioneel. In de grote wereld van Hyrule is het immers belangrijk dat elke omgeving zijn eikpunten heeft zodat de speler niet verloren loopt. De karakters daarentegen zijn van uitstekende kwaliteit. Ze zijn duidelijk te onderscheiden van elkaar en een pluim op de hoed van Nintendo is terecht voor het grote aantal verschillende vijanden in het spel.

Ook muzikaal weet Nintendo zichzelf te overtreffen. Het typische Zelda-deuntje dat doorheen heel het spel wordt gespeeld, behalve in de kerkers en geheime plaatsen, zal lange tijd nadat het spel wordt afgezet nog in ieders hoofd naklinken. De geluidseffecten zijn minder spectaculair, maar zijn vooral op functionaliteit gericht. Gelieve je te registreren om te reageren.