Door Mathias

Castlevania III: Dracula's Curse

Castlevania is een serie waarin één van de leden van de Belmont-clan telkens weer naar het kasteel van Dracula trekt om hem terug te sturen naar het rijk der duisternis. Het is een van Konami's meest langlopende series naast kleppers als Contra en Metal Gear Solid.

Sinds Symphony of the Night voor de originele PlayStation hebben de makers de gameplay van de serie grondig gewijzigd. In feite was er één groot kasteel waarin alle stages als opeenvolgende kamers doorploeterd dienden te worden, upgrades voor wapen- en spreukenarsenaal moesten worden gezocht en veel ruimtes opnieuw moesten bezocht worden, om zo nieuwe wegen en schatten te vinden. Castlevania III: Dracula's Curse is echter nog een 'oldskool' Castlevania, waarin stage na stage moet worden uitgespeeld binnen een bepaalde tijdslimiet en met op het einde telkens een afschrikwekkend sterke baas.

Gameplay

Na de open spelwereld van Castlevania II: Simon’s Quest, dat meer een voorloper was van Symphony of the Night, keert Dracula’s Curse terug naar het originele concept van deel één. Daarnaast heeft Konami de open structuur van het tweede deel niet helemaal opgegeven: het is na elk niveau namelijk mogelijk om te kiezen welk pad er gevolgd wordt. Zo kan er vlak na de eerste stage gekozen worden of er naar de Clock Tower - een klassieker in de reeks, en volgens veel fans de moeilijkste route - gegaan wordt of toch eerder naar het mysterieuze bos. Klinkt eng, niet? Deze keuze is slechts één van de vele voorbeelden die cruciaal is voor het verdere verloop van het spel.

Naargelang de gekozen stages kruisen heel wat verschillende personages het pad van onze held, die door hen kan worden bijgestaan tijdens zijn queeste. Dit zijn speelbare personages die, eenmaal ontmoet, gebruikt kunnen worden om het spel mee verder te zetten. Een zeer vernuftigd iets voor zijn tijd, want elk personage is uniek.

Het standaard personage waarmee gespeeld wordt, Trevor Belmont, is in heel zijn kunnen gemiddeld, maar kan wel het best om met wapens. Syphia Belnades, tovenares van dienst, is redelijk zwak in haar springkunsten en in aanvallen dichtbij, maar haar toverkunsten zijn zeer krachtig. Grant, een soort van dwerg, kan als de beste springen en over het plafond kruipen. In tegenstelling tot de rest kan hij tijdens zijn sprong nog manoeuvreren, wat echt zeer handig kan zijn. Alucard, die in dit spel zijn introductie maakt en in Symphony of the Night de hoofdrol wegkaapt, kan naar gelang het aantal verzamelde hartjes voor een periode in een vleermuis veranderen. Dit kunstje is erg handig om moeilijke stukjes in het spel over te slaan.

De verschillende stages zijn groot en zeer goed opgebouwd, maar ook heel uitdagend, tot aan het tenenkrullend moeilijke toe zelfs. Bepaalde niveaus zullen vaak tot vervelends aan toe moeten worden herspeeld, maar ook bij de eindbaas zijn de moeilijkheden ver van over. De eindbazen variëren van golems, mummies en beeldvullende waterdraken tot de duistere heer Dracula zelf. Sommigen van hen zijn een eitje, mits Trevor Belmont de juiste secundaire wapens, zoals bijlen en wijwater, tot zijn beschikking heeft.

Graphics

Castlevania III: Dracula's Curse is grafisch zeer gedetailleerd, zeker voor de NES. Redelijk goede animaties, een rijk kleurenpalet, mooie en soms geanimeerde achtergronden,... Het is een lust voor het retro-oog. Eén enkel punt van kritiek is de soms voorkomende vertraging in het spel. Met meer dan vier figuren in beeld, loopt het spel opeens verschrikkelijk traag. Hetzelfde probleem keer ook terug bij grotere eindbazen.

Controls

Het besturen van onze vampierendoder verloopt redelijk stroef. Flinke oefening is nodig voor Castlevania III helemaal in de vingers zit omdat het spel heel wat minder intuïtief aanvoelt dan andere 2D-sidescrollers, zoals bijvoorbeeld Zelda II: The Adventure of Link. Het niet meer kunnen bewegen tijdens een sprong is vaak vervelend, zeker in de buurt van een hele reeks afgronden. Ook kan Trevor zijn zweep nog steeds niet in acht verschillende richtingen slaan, wat soms als een gemis aanvoelt.

De secundaire personages voelen in hun besturing verschillend aan. Alucard wandelt veel langzamer en plechtstatiger dan Trevor, Grant begeeft zich als een soort van Spider Man door de stages en Syphia beweegt net als Alucard traag en springt het slechtst van de vier.

Geluid

Een perfecte score verdient Dracula's Curse op het gebied van geluid. De ondertussen legendarisch geworden muziek van de Castlevania-serie vindt hier en in de twee voorgaande delen zijn oorsprong. Elke noot past perfect bij de stages en zorgt voor een optimale spelsfeer. Donkere, onderaardse kerkers hebben onheilspellende, haast angstaanjagende muziek, terwijl in de inkomhal van Dracula's kasteel het redelijk bombastische themanummer, Vampire Killer, van de Castlevania-serie weerklinkt. Gelieve je te registreren om te reageren.