Door Mathias

The Legend of Zelda: Majora's Mask

Twee jaar na de uitgave van The Legend of Zelda: Ocarina of Time had Nintendo zijn tweede en tevens laatste Zelda-titel voor de Nintendo 64 afgewerkt. Dit is ook de eerste Zelda die volledig onder de leiding van Eji Aunuma werd gemaakt. Dit heerschap werkte voordien al mee aan A Link to the Past en Ocarina Of Time.

Majora’s Mask heeft de Zelda-reeks ingrijpend veranderd omdat Aunuma een heel eigenzinnige, volgens sommige controversiële, visie heeft op het Zelda-universum, maar algemeen wordt aangenomen dat hij een even groot genie is als zijn mentor Shigeru Miyamoto. Dit spel kreeg van de perscritici uitmuntende scores (IGN gaf het spel een 9.9/10), maar kon bij sommige fans op niet veel steun rekenen. Hieronder een uitgebreide uitleg over hoe de vork nu precies aan de steel zit.

Majora’s Mask is een direct vervolg op het Ocarina-avontuur, maar deze keer speel je met de jonge versie van Link. Het verhaal voltrekt zich deze keer niet in Hyrule, maar in het mysterieuze Termina. In feite staat de verhaallijn, afgezien van hier en daar wat verwijzingen, volledig los van Ocarina of Time.

Het verhaal in een notendop: Link is op zoek naar een dierbare vriend (het feetje Navi?) en komt op zijn tocht de Skull Kid tegen. Deze is behekst door het Majora’s Mask dat hij heeft gestolen. De gemene Skull Kid gaat er met Links trouwe paard Epona vandoor en niet veel later spreekt hij een vloek uit over Link, zodat deze verandert in een 'Deku Scrub'. Samen met Tatl, een feetje dat in dit spel Navi vervangt, loopt Link een dubieuze handelaar in maskers, tevens de eigenaar van het Majora’s Mask, tegen het lijf. Deze geeft hem de opdracht om de vernielzuchtige tocht van Skull Kid te stoppen en het masker ongeschonden aan hem terug te bezorgen. In ruil daarvoor belooft hij Link terug om te toveren in een mens. Dit alles op één voorwaarde: hij legt Link een tijdslimiet op van drie dagen. Als Link faalt, zal de Skull Kid heel Termina verwoesten en stort zelfs de maan neer op de aarde.

Gameplay

Over de besturing van het spel valt niet al te veel te zeggen: deze is identiek aan Ocarina of Time. Er moest in wezen ook niets veranderd worden aan de bijna perfecte knoppen layout van de N64 'controller'. Het 'Z-targetting' systeem werkt nog altijd geweldig en het toekennen van items aan de C-knop is simpel en handig.

In feite is de kern van het spel hetzelfde als alle voorgaande Zelda’s: neem een queeste aan, doorploeter duistere tempels, kerkers en andere krochten en red het land van de ondergang. Wat Majora’s Mask zo uniek maakt is de tijdslimiet. Zoals al vermeld, heb je als speler drie dagen (in het echt drie uur) de tijd om je taak te volbrengen. Elke inwoner van Termina heeft zijn of haar dagschema en doet in die drie dagen wezenlijk andere dingen. Ze staan niet, zoals in Ocarina of Time, heel de tijd stil, maar het lijkt wel alsof de hele wereld leeft.

Aan het begin van het spel ontvangt Link een notitieboekje waarin schema’s bij te houden zijn. Zo kan het zijn dat je op de tweede dag, om drie uur in de namiddag een afspraak hebt met iemand. Als je de afspraak mist, kan je het wel schudden. Óf je kan jezelf naar de eerste dag 'terugwarpen', met behulp van de ocarina, waardoor alles terug in zijn originele staat belandt.

Het is dus zo dat je drie dagen over en over beleeft. De tijd langzamer laten vooruitgaan is ook mogelijk als je bijvoorbeeld in een kerker bezig bent. Verder kan je jezelf ook naar de volgende dag sturen. Let wel: 'warpen' naar dag één, betekent een verlies van items zoals geld, pijlen enzovoort.

Gelukkig hebben de makers ervoor gezorgd dat het tijdreizen niet té moeilijk wordt, maar dat ontdek je spelenderwijs. Het is iets dat in het begin heel ingewikkeld overkomt, maar na wat gewenning als heel natuurlijk wordt ervaren. Het tijdselement was de grootste kritiek van de die-hard Ocarina of Time-fans omdat er (valse) stress wordt gecreëerd.

Toch zal je snel in de vreemde wereld van Termina worden gezogen, daar deze beter is uitgewerkt dan Ocarina of Time. Je leeft als speler echt mee met de problemen van de inwoners. En dat is het mooie aan dit spel: waar Ocarina of Time uitblonk in grootsheid, is de charme van dit spel net dat het iets kleinschaliger is, maar uiteindelijk veel beter uitgewerkt dan zijn voorganger. Ook de sfeer is niet te vergelijken met Ocarina of Time; er hangt hier een mysterieuze, haast apocalyptische sfeer. Overal in het spel hangt de neerstortende maan dreigend in de hemel en per dag dat ‘doomsday’ nadert, zal de maan ietsje dichter bij de aarde komen te staan.

Er zijn maar vier tempels in dit spel – weer een punt van kritiek volgens sommigen – maar deze tempels zijn zo goed uitgewerkt en er zijn zoveel 'side-quests' dat het gewoon niet stoort. Sommige tempels overtreffen die van Ocarina of Time in originaliteit. Zo is de laatste tempel een grote toren, die je in twee keer uitspeelt. De eerste helft normaal, en de tweede keer op het plafond omdat het hele bouwsel kantelt.

Zoals de titel doet vermoeden, draait alles in Majora's Mask rond het verzamelen van maskers. Naast de vier hoofdmaskers, die tevoorschijn komen na het uitspelen van een tempel, zijn er ook nog de secundaire maskers die Link kan opzetten. Deze geven je een bepaalde eigenschap, zoals bijvoorbeeld sneller lopen, en zijn allemaal nodig om verder te raken in het spel én om het ware einde te ontgrendelen.

Beeld en geluid

Qua beeldpracht moet Majora's Mask niet onderdoen voor zijn directe voorganger, al oogt het geheel iets gedetailleerder en sfeervoller. Om dit spel te spelen is er wel een 'expansion pack' nodig dat het interne geheugen van je Nintendo 64 uitbreidt met 4 MB.

Hoewel de makers veel van de oorspronkelijke karakters rechtstreeks uit Ocarina of Time hebben overgenomen, is er begrip voor op te brengen: het geeft juist dat tikkeltje extra aan het geheel.

Ook deze keer speelt muziek een belangrijke rol. Heel wat nieuwe composities zijn aan het spel toegevoegd, maar het aloude Zelda-thema keert terug wanneer Link Termina Field betreedt. Verder is de muziek heel donker en mysterieus. Zo is er in Clock Town, de hoofdstad, de eerste dag een speels en leuk deuntje met veel blazers. Een dag later wordt het ritme versneld en komen er nog meer blaasinstrumenten bij om uiteindelijk, op de laatste dag, de melodie door strijkers te laten verzwaren.

De muziek in de tempels is ook leuk om horen: van exotische deuntjes, tot zware, experimentele achtergrondgeluiden. Koji Kondo overtreft zich nogmaals: een sobere soundtrack waarmee hij zijn meesterschap laat zien. Gelieve je te registreren om te reageren.